قرابت نسبی

قرابت نسبی

از قرابت نسبی تعاریف متعددی بیان شده است. اما عنصر اساسی مجموعه آن تعاریف تولد یکی از دیگری و یا منتهی شدن دو نفر به منشاء واحد از نسل واحد است. خویشاوندانی که از نسل یکدیگرند را خویشاوندان در «خط مستقیم» گویند، مانند قرابت پدر و مادر با فرزندان خود. به قرابتی که به اعتبار داشتن نسب مشترک ایجاد شده است «قرابت در خط اطراف» گفته می شود و شخصی که این گونه خویشان از نسل او هستند در اصطلاح «جامع نسب» نام دارد.

بنا براین نسبت دو برادر یا خواهر و برادر «قرابت در خط اطراف» و جامع بین آن دو پدر و مادرشان هستند و قرابت دو پسر عمو نیز به همین ترتیب در خط اطراف و جامع نسب آنان پدر بزرگ آنهاست. ماده ۱۰۳۲ قانون مدنی قرابت نسبی و طبقات آن را به تفصیل در سه طبقه تعریف کرده است. قرابت نسبی به طور مطلق مانع نکاح نیست.

قانون مدنی ایران در ماده ۱۰۴۵ به تبعیت از آیه ۲۳ سوره نساء به موجب قرابت نسبی ازدواج هفت دسته از زنان با مردان را بر یکدیگر حرام دانسته است. به موجب این حکم کلی از مجموعه اقارب نسبی (مادر، دختر، خواهر، عمه، خاله، دختر برادر و دختر خواهر) ازدواج فرزندان عمو، عمه، خاله و دایی با یکدیگر بلامانع شناخته شده است.

منبع : حقوقدانان جوان

مشاوره حقوقی تلفنی : ۹۰۹۹۰۷۲۹۵۶

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *